maandag 22 mei 2017

Mini-vakantie Londen

Zo. Er even helemaal uit. Dat was lekker!

Samen met een van mijn beste makkers uit Enschede heb ik mij vier dagen prima vermaakt in Londen City. Wat een metropool. Vooral de winkelende mensenmassa op Oxford Street maakte nogal indruk en het is bizar hoe vaak het nét goed gaat (altijd!) op straat met al die bussen (uiteraard de rode dubbeldekkers), taxi's en een enkele verdwaasde fietser. Ik zou er niet graag fietsen. Al was het maar omdat het links rijden niet echt snel went gok ik zo. :-)

De hoofdactiviteit was de Premier League of Darts finale (play-offs) kijken in de O2 arena. Ook dat was episch. Wat een atmosfeer. Veel dronken Britten. De opkomst van de spelers en de spannende momenten bij het wel (of niet, Wright...) raken van de doubles waren fantastisch en veel intenser dan als je op TV kijkt. Ook opvallend vond ik het feit dat je de wedstrijd gewoon prima kan volgen via de grote schermen. Je moet wel af en toe wat schreeuwende Britten ("Come on Tayyyy!") kunnen negeren... Uiteindelijk won MvG "natuurlijk", en konden we de blije Dutchies uithangen!

O2 Arena
Verder lekker veel pints geproefd (de meeste smaakte prima!), Full English Breakfast (zie plaatje) gegeten, gewandeld door de straten (ik ben wel wat blaren rijker), voorin de rode dubbeldekkers gezeten, een beetje aan sightseeing gedaan (Big Ben, Londen Eye, Waterloo, Thames, Londen Bridge), de underground uitgespeeld ("Mind the gap!!") en een stel Britten verslagen met darts in een lokale "vrimibo"-pub. Ik heb zelfs een 180er gegooid (mijn 3e in mijn leven pas), waarvoor ik de nodige applaus en high-fives mocht ontvangen. Netherlands - England: 3 - 1 in sets.

We waren wel een beetje vergeten te eten (17:00 naar binnen, 22:00 naar buiten) dus waren we redelijk dood na deze ervaring. :-)
English Breakfast
De laatste avond werd een nachtje doorhalen. Het "even pokeren" werd tot 3:00 spelen. Uiteindelijk met meer ponden het (24-uurs) casino verlaten dan we er mee inliepen, en ook nog gratis bier gedronken. De tafel was redelijk soft, op een aantal degelijke spelers (met name Chinezen) na, en na een tijdje was ik in de cashgame zelfs de big stack en "table captain". Heerlijk! Helaas ging er toen geen bus of underground meer naar onze slaapstek dus hebben we ook een deel van onze winst aan een cab moeten uitgeven. Toen even snel gedoucht en op naar het vliegtuig terug naar Nederland. Bonus van deze vakantie: ik geloof dat ik vliegen niet zo heel eng meer vind. Was zelfs best relaxed!

Londen, je bent geweldig!

donderdag 6 april 2017

De Kroeg

Ik ben al een paar jaar bezig met het schrijven van een wat langer verhaal (de term "boek" gaat me vooralsnog wat ver). Hierbij post ik graag een stukje van een van mijn concept-schrijfsels. Ik ben benieuwd of het prettig leest en of het een beetje vermaakt. Daarnaast zullen de VB'ers die dit lezen er misschien wel een en ander in herkennen, maar ik heb expres geen echte namen gebruikt. In principe is het "semi-autobiografische fictie".

De Kroeg [concept]


“David!”

Ik schrik op van mijn bureaustoel. Kennelijk ben ik ingedommeld tijdens het lezen van de notulen van de bestuursvergadering. Blijkbaar is mijn hulp beneden gewenst.

“David, Levi vraagt of je even kan bijspringen! Er komen net een stuk of 40 dronken mensen van een of ander kerstdiner binnen en Marcel is net roken. En je weet hoe Marcel is, dan is het sneller om…”

“Ja ja, ik snap het”, zeg ik. 

Ik pak een werkshirt uit de kast en snel naar beneden. Dan moet de knop altijd wel even om. Van kantoorwerk, besluitvorming, consensus en de dilemma’s van potentiële prijsverhogingen in één keer omschakelen. Hop, de trap af en ik draai de bocht om. Van stilte naar chaos in tien seconden. Een Formule 1-auto is er niks bij.

Levi knikt me vriendelijk toe, terwijl hij een glas cola inschenkt voor een van de gasten. Ik denk niet dat er kortere knikjes mogelijk zijn dan deze. Als ik net op het verkeerde moment met mijn ogen had geknipperd had ik het gemist. Het doet me wel goed natuurlijk, zelfs zo’n minuscule vorm van erkenning. Ik ben daar erg gevoelig voor.

Ik zet mijn standje barmanneritus aan en vraag vriendelijk of de aangeschoten dame ijs in haar Baileys wil. Ze kijkt me wat verward aan. Ze heeft al betaald, dus ik doe gauw één ijsklontje in haar tumbler, zet het glas voor haar neer en ga snel naar de volgende gast. Of hij bier mag voor het stapeltje muntgeld dat hij in mijn handen laat vallen. Tuurlijk, ik schat snel af dat het ongeveer 10 euro is en ik begin de Amsterdammertjes te vullen. Ik mats hem en rond het af op zeven stuks. Hij lijkt meer dan tevreden.

Marcel komt weer binnen.

Hij kijkt wat verward om zich heen waar al die mensen vandaan komen, tapt een fluitje, schuimt hem af en zet hem neer voor Mart, die al een tijdje aan het korte stuk van de bar zit. Hij is een van de weinige fluitjesdrinkers die er nog zijn. Kennelijk heeft Marcel  op het terras zitten dromen, want De Kroeg heeft maar één ingang en daar zijn al deze mensen toch echt langs binnen gekomen.

“Redden jullie het weer?”, vraag ik dan maar.

Levi knikt, een bijna onmeetbaar langere tijdsperiode dan het vorige knikje. Ik neem weer de trap naar boven. Mijn eigen getapte biertje – kennelijk toch een gewoonte als ik aan het tappen ben – zet ik naast mijn computer. Toch nog maar even doorwerken. De bestuursvergadering zit me nog dwars. 

(te be continued...)

zondag 2 april 2017

Maarten Ducrot

Misschien niet de blogpost-titel* die je zou verwachten, maar dat zal zo wel duidelijker worden :-)
De aanleiding voor deze post is eigenlijk dat ik er dit weekend, al wijn drinkend en pratend met oud-flatgenoten in Overloon tijdens een uit de hand gelopen kerstdiner, achter ben gekomen dat ik eigenlijk best veel interesses heb en daar eigenlijk wel blij mee ben.
Naast het kroegleven (barmanschap, DJen, biertjes tappen/drinken), de politiek, taal en de ICT interesseer ik me ook nog redelijk voor sport (met name darts, schaatsen, tennis en wielrennen), speel en programmeer ik graag spelletjes (niet alleen Go en Poker) en typ ik graag korte gedichtjes en te lange zinnen!
Vandaag heb ik mijn Twitter-account @DucrotQuotes maar weer eens uit de kast gehaald. Ik kon door andere plannen, waar ik hierboven al even aan refereerde, De Ronde van Vlaanderen niet live kijken maar ik heb in de herhaling nog wat leuke posts van Maarten Ducrot getweet. Een paar leuke:
  • "Hij rijdt als het ware een kerk binnen als die kasseien beginnen. Met al die mensen."
  • "Boonen van zijn fiets af. Op zijn eigen berg! In zijn laatste! En nog weer een andere fiets? Dit is triest."
En, uit de oude doos, een paar klassieke "Ducrootjes":
  • "Niemand heeft nog laboratoriumwaarden. Iedereen is naar de kloten. Zo noem je dat in het wielrennen."
  • "2600 hoogtemeters is de helft van gister en is nog altijd 2600 meter. Zo'n 100 euromasten omhoog!"
  • "Een wielrenner die gaat relativeren gaat achteruit fietsen. Waarvan akte."
Het mooiste is nu dat ik na een berichtje aan de commentatorheld zelf nu ook door @maduc (de échte) gevolgd wordt. Dat zou nog wel eens wat volgers op kunnen leveren. Komende zondag is Parijs-Roubaix, en ik ga proberen dat weer eens live te kijken en te "betwitteren". Houd je nou van deze flauwe humor en ook nog een beetje van wielrennen, volg dan naast mijn eigen Twitter ook @DucrotQuotes!

*Misschien is het taalkundig wel correct zonder streepje maar ik vind blogposttitel gewoon lelijk staan en zou ook door onoplettende (voor)lezers uitgesproken kunnen worden als "belogpoost-tittul" ipv "belogpoost-tietel" :-)

donderdag 30 maart 2017

De lente went.

Zonnestralen stralen,
Kinderen verdwalen,
Enthousiasme op het plein,
Lekker rennen voor de gein.

De lente rent en went.

Ik houd geen preek,
Maar of je nu in Sneek,
of Nijmegen-Lent
bent, de lente went.

De warmte verwarmt,
Ons moeders omarmt,
De teruggedwarrelde kinderen.

De warmte omarmt,
Ons moeders verwarmt,
De rijkgevulde erwtensoep.

Plots zit je weer bij de haard,
Ons moeders verwarmt,
Wat is het toch veel waard,
De rijkgevulde erwtensoep.

Wat zijn we toch verwend,
Maar ook de winter went.